یکسال گذشت بی آنکه ثانیه ای فراموشت کنیم

 

ناقوس وداع

 

آن شب که اي دوست از شهر ما قصد سفر کردي ، در کام تلخم زندگي را

تلخ تر کردي آن شب که ناقوس غم انگیز ((خداحافظ)) در آخرين لحظه، طنين 

انداخت  در گوشم

احساس کردم...بار جانفرساي تنهايي، افتاده بر دوشم!

آن شب، فضاي شهر ما را بعد از تو،ابري تيره و انبوه گرفت...باران درد از آسمان

بارید ....هر گوشه را سيل غم و انبوه گرفت

آن شب که همراه پرستوها،از آشيانت بال گشودي ، در دل،چراغ آرزوها مرد!!!

 

فریاد از این درد درد درد درد

یکباره خالی شد وجودم

مرگت مرا با اشک غربت اشنا کرد

مرگ تو در روح من طو فانی به پا کرد

در نیمه شبها هر زمان بیمار هستم

در گوش من بانگ لطیفت اشناست

نه او نمرده است این خیال است

گاه به گوشم میرسد بانگ حزینش

وای این صدای اوست سرگرم دعای من

با چشم اشک الود دعا می خواند

با حالتی افسر ده در رازونیاز است

------------------------------------------------------------------------

سالگرد عزیز مهربونمون بیتای بی همتا رو به دوستان گلش خصوصا علیرضای

عزیزم تسلیت میگم و از خدا برای اون عزیز مغفرت الهی خواستارم .....

                 

                                                          سارا....

 

 

 

حیف انسانم ومی دانم تا همیشه تنها هستم
تکیـــه بر جنگل پشت سر
روبروی دریا هستم
آنچنانم که نمی دانم در کجای دنیا هستم
حال دریا آرام و آبی است
حال جنگل سبز سبز است
من که رنگم را باران شسته است
در چه حالی ایا هستم ؟
قوچ مرغان را می بینم موج ماهی ها را نیز
حیف انسانم و می دانم
تا همیشه تنها هستم
وقت دل کندن از دیروز است یا که پیوستن بر امروز
من ولی در کار جان شستن
از غبار فردا هستم
صفحه ای ماسه بر می دارم
با مداد انگشتانم
می نویسم
من آن دستی که
رفت از دست شما هستم
مرغ و ماهی با هم می خندند
من به چشمانم می گویم
زندگی را میبینی
بگذار
این چنین باشم تا هستم

 

                                                                                                          سحر

الهی

الهی به داد دل بی کسان رس

 

به آه و به سوز غم این جهان رس

 

تنهایم ، بی کس ، بی سامان  ای داد

 

سرگردان نالم ، پریشان فریاد

 

مددی رسان ای خدا

 

نه رحمی ، نه مهری ، تو دنیا نمونده

 

اسفا ،از وفا ، این روزا چی مونده

 

مددی رسان ای خدا

 

خسته از این زمونه

 

لبریز اشکم پیمونه

 

خدایا کاری کن بی مهری نمونه

 

آی آدما ، چه می کنید

 

بی مهری ها رو بس کنید

 

آخه مگر نمی دونید

 

تو این دنیا نمی مونید

 

بیايید قدر همدیگر بدونیم ای یار

 

به هم نوع یاری رسونیم ای یار

که از یک عضو و یه پیکریم .

 

 

بیاد بیتای گلم ( حرف دل علیرضا و همه دوستان بیتای گلم )

 

^آهای تو که بخوابی عمیق و سرد رفتی تو قلبا سبز موندی اگرچه زرد رفتی   کنار خاطراتم با تو همیشه خندست طرحی که از تو دارم شبیه یک پرندست   شب و روز پیش منی، تو هنوز پیش منی تو هنوز تو سفره ی دل درویش منی   شب و روز پیش منی، تو هنوز پیش منی تو هنوز تو سفره ی دل درویش منی     هرجا که باشی خوبه روشن و بی غروبه غمی نداره تا هی به قلب تو بکوبه   تو اوج هر بی کسی همیشه سبز و زند بدون دلواپسی پر بزن ای پرنده   شب و روز پیش منی، تو هنوز پیش منی تو هنوز تو سفره ی دل درویش منی

بیاد کسی که رفت پیش خدا ....................

گل مرداب

حرف دل

 ای تک افتاده ی غمگین  گل روییده ی مرداب 

 ای که دور از همه گلها غم خسته ات شده بی تاب

 تو تن آلوده ولی پاک گل زیبای اسیری

 شاید این سهم تو بوده توی این برکه بمیری

حرف تازه ای نداری گرچه سرشار صدایی

قصه هاتو بگو با من تو که با من آشنایی

گفتنی های زیادی روی لبهای تو مرده تو غرببه ای تو دنیا غم تو کسی نخورده

در سکوت سرد مرداب دل به تنهایی سپردن انتظار تو چه سخته مثل انتظار مردن

ای تک افتاده ی پر پر که شدی اسیر طوفان تو غریب و بی پناهی به غریبی بیابان

 

 

 

به یاد بیتای گلم

 

به یاد تو بودن حکایت قشنگی است که میخواهم تا زمان زنده ماندن زمزمه

لحظه لحظه های زندگی ام باشد .

بیتای عزیزم خانمی گلم با وجودی که رفته ای اما همیشه در دل دوستانت

خصوصا علیرضای عزیزت جای داری و از یاد ها فراموش نمیشوی هیچ گاه

چون دوستت خواهیم داشت.

 

بر خاک ریخت اشک زلالی که داشتم

آتش گرفت آن پرو بالی که داشتم

هر روز بی حضور تو تکرار میشود

آن گریه های سال به سالی که داشتم

در کوچه باغ خاطره ها سبز مانده است

آن دستهای رو به زوالی که داشتم

فرصت نکرده ام به خودم سرکشی کنم

چشمت زمن گرفت مجالی که داشتم

میخواستم با تو پرستو شوم  نشد

ممکن نبود خواب و خیالی که داشتم

یک عمر از عبور تو پرسیدم از خودم

مانده است بی جواب سوالی که داشتم

اشگ

 

 

ای قطره اشک خیره سر کاینسان پریش و دربدر

جان میکنی در بستر این قلب حسرتزای من

ای لعبت زیبای من...

بشنودمی! در دل  بیمار من !

از ناله های زارمن از دیدگان تارمن

افسرده شد  پژمرده شد  از سوز من  از آه من

آخر ببین روزمرا  روز جگر سوز مرا

تنها و مات و دربدر ...

افتاده ام در خاک و گل

با سوز و تب  جانم به لب : می میزنم ... می میزنم  !

از نیمه شب  تانیمه شب .نی میزنم ...

مال تو بود آخر ! بگو : عشقم چرا آواره شد؟

پاسخ بده! دیوانه ای از زندگی بیزار من :

آخر دگر بیچاره شد... این دل من

                                                                                   سحر

 

 

از

 دشمنان برند شکایت به نزد دوست

                                چو دوست بر جفاست

     شکایت کجا بری ؟

سحر

تنهایی

 

 

چرا گرفته دلت مثل آنکه تنهایی  

 

چه قدر هم تنها                     خیال می کنم دچار آن رگ پنهان رنگ ها هستی

دچار یعنی........ عاشق  

و فکر کن که چه تنهاست          اگر که ماهی کوچک دچار آبی بیکران باشد

و چه فکر نازک غمناکی            و غم تبسم پوشیده نگاه گیاه است 

و غم اشاره محوی به رد و وحدت اشیاست

........

نه وصل ممکن نیست        همیشه فاصله ای هست

و همیشه فاصله ای هست

دچار باید بود                     و گرنه زمزمه میان دو حرف حرام خواهد شد

و عشق صدای فاصله هاست        صدای فاصله هایی که غرق در ابهامند

نه

صدای فاصله هایی که مثل نقره تمیزند

و با شنیدن یک هیچ می شوند کـــــــدر

همیشه عاشق تنهاست

 

                                                                سحر

باران

 

 

 دانه های باران بر صورتم می خورند 

                                                                 تنهای تنها 

       با دلی افسرده  

                     در امتداد خیابانی بی فرجام راه می روم کجا ؟

                                                این پرسشی است که خودم هم پاسخش را نمی دانم...

 شاید به جایی می روم که در آن قلبم تندتر بتپد  پاییز زیر چکمه هایم له می شود و صدای یک فصل مچاله

را می شنوم دستهایم کرخت می شوند و باران تندتر می بارد. 

چگونه اشکم را خواهی دید وقتی این همه گریه اش را بر من و خیابان می ریزد این راه بن بست است

  برگردیم ...

                                                                                                                سحر

خداحافظی با یاران

 

بهونه های زندگیم     دوستای گلم

آپ امشبم شعر قشنگی که خیلی دوستش دارم برای همین توی هشت بهشت گذاشتم چون هشت بهشت

برام پر از خاطره ست این آخرین پست منه بعد از من سحر عزیزم آپ میکنه من دیگه میرم جای من

اینجا نیست .

بهشت و من !!!

بابت بدیهام گذشت کنید . اومده بودم مدتی توی وب خودم رو گم کنم اون قدر غرق شدم که مردم.....توان

موندن ندارم ( عاشق همه شما هستم و دوستتون دارم )

 

عشق خدایی

زیر این طاق کبود یکی بود یکی نبود

مرغ عشقی خسته بود که دلش شکسته بود

اون اسیر یه قفس شب و روزش بی نفس

همه آرزوهاش  پر کشیده بود و بس

 

تا یه روز شاپرک نگاهش رو گوشه ای دوخت

چشمش افتاد به قفس دل اون بدجوری سوخت

زود پرید روی درخت تو قفس سرک کشید

تو چشم مرغ اسیر غم دلتنگی رو دید

دیگه طاقت نیاورد رفت تو قفس نشست

تا که از حرفهای مرغ شاپرک دلش شکست

شاپرک گفت: بیا تا با هم پر بکشیم

بریم تا اون بالاها سوار ابر بشیم

یدفعه مرغ اسیر نگاهش بهاری شد

بارون از ابر نگاهش رو گونش جاری شد

 

شاپرک دلش گرفت وقتی اشگ اون رو دید

با خودش یه عهدی بست نفس سردی کشید

دیگه بعد از اون قفس رنگ دلتنگی نداشت

تو دوستی شاپرک ذره ای کم نمی ذاشت

 

تا یه روز باد سرد میون قفس وزید

آسمون سرخ آبی شد سوز برف از راه رسید

شاپرک یخ زد و مرد و موندگار نشد

چشاش رو هم گذاشت دیگه اون بیدار نشد

مرغ عشق شاپرک رو بدست خدا سپرد

نگاهش به آسمون تا که دق کردش و مرد.

 

 

 

 

 

 

گاهی وقتا تو خیالم تو رو نوازش میکنم

 

                                منو ببخش که بیخودی واسه تو خواهش میکنم

 

گاهی وقتا گریه کنون سر توی دیوار میزنم

 

                                میرم کنار آیینه باز تو رو اونجا می بینم

 

وقتی که بارون میباره میرم کنار پنجره

 

                              باز تورو اونجا می بینم به جای گل و منظره

 

                        میدونی که عاشقی چیه؟

 

                       

  فهمیدی عاشق  کیه؟

 

عاشق منم٬ شیدا منم٬ لیلای تو قصه منم

 

                                    بارون منم٬ دریا منم٬ هم اشک و هم غصه منم

 

باور بکن چند وقتیه میخوام فراموشت کنم

 

                                   میخوام برات گریه کنم ٬دوباره عاشقت کنم

 

                               ولی اینم خیاله

 

                             عاشق شدن محاله

 

 

عشق من دروغی نبود ٬پر حقیقت بود صدام

 

  خاک کوچه عشق تو بود٬بوی تو شده بود هوام

 

میاد روزی که دوباره پیشم بیای آشتی کنی

 

                                  ولی آشتی راه نداره ٬ باید بیای زاری کنی

 

اون روز برام بهشت میشه تموم دنیای خدا

 

                                 چون رابطه تموم میشه بین منو اون قصه ها

 

واکنون باز برایت خواهم خواند

 

بدون هیچ تردیدی

 

سعی خواهم کرد فراموشت کنم

 

به سفر خواهم رفت

 

ولی میدانم سفر عاشقترم خواهد کرد

 

وباز کفتر ما از آشیانه دور میشود 

 

ولی یک چیز را به تو خواهم گفت

 

وفا خریدنی نیست

 

 

 

عزیز مهربونم علیرضا جان:

این آخرین باری که به این وب میام و آپ میکنم وبی که یه روز به خواست شما دو مهربون تو

و گل قشنگت همکارتون شدم

با تو حرف می زنم:

با تویی که وقتی گلت پرپر شد و رفت تو هم رفتی اون همه مارو تنها گذاشت و تو هم همینطور

تا بحال به کامنت هات نگاه کردی همه نگرانت هستند میدونی برای چی نگرانیم چون د وستـت

داریم نمیخواهیم دوباره غم دیگه ای رو تجربه کنیم هنوز غم فراق عزیز مون رو باور نداریــم

عشق تو عزیز ما هم بودو هم دوستش داشتیم و یادش نوشته هاش تا ابد دریاد و ذهن مــا با قی

خواهد ماند.

گل من : اون رفت چون باید می رفت خواست خدا این بود رفت تا دیگه عذاب نکشه بــه این فکر

کن که حالا راحته کنار کسیه که خودش عاشق عشقه اون پیش خداست

عزیز من به این فکر کن تا زمانی که کنارش بودی عاشقانه مــال هم بودید و همدیگر را دوست

داشتیدو با این عشق قشنگ یه عالمه خاطره قشنگ دارید به قشنگی یه بهشت.

ما فراموشش نمیکنیم علیرضای خوبم به صدای قلبت گوش کن صدایی مشنویی؟ آره عزیز مــن

عشقت حالا و تا ابد توی قلبت خونه کرده مبادا با عذاب دادن خودت قلبت رو مجروح کنی....

 

سینه من دریاست...

دریایی که در شکستگی امواج ناراحتش که نشانه ای از شکستگی پشت زندگیست.   نا می

نشانی از بلم ها و کشتی ها نیست... کشتی ها و بلم های این دریای تک افتاده ی گمنـــــــام

که سینه من است میلیونها تابوت است تابوتهایی که در هر یکیشان میلیونها آرزوی گـــــــم

کرده غنوده است....

سینه من دریاست ...

 

 

خسته و بیزار از این نامردمی...

                          می کشم با خود غم سر درگمی ...

آشنایان چهره خود را زمن پوشانده اند

وقت غم این چهره ها بر اشک من خندیدند

دانه های مهر و افسون بر هم پاشیده اند

                         دلم رنگین ریا در زیر پایم چیده اند...

رو به رو راهی پر از رنج و خطر

                        راضیم آری ... به آغاز سفر ...

می روم آخر تحمل چاره نیست

می زنم دل را به دریایی دگر...